Efektem tego była zawrotna liczba 3.000 demonstrantów, czyli koło 3% całomiejskiej populacji. Wiarygodnym weryfikatorem tychże danych jest oczywiście Komenda Miejska Policji w Bielsku-Białej, która to najwyraźniej musi dysponować jakąś tajemniczą, przyszłościową technologią; pozwalającą garstce pałecjantów na przeliczenie tysięcy nadchodzących z różnych stron osób.

1. Było zimno.
2. Śmierdziało papierosami i spoconym motłochem.
3. Było fajnie.
4. Człowieki nie musiały się na mię tak dziwnie paczać, kiedy nie podskakiwałem i nie kwokałem na ich „Kto nie z kaczę, kto nie z kaczę, ten z Esbe”.
5. Bielszczańskie gimbo w niczym nie ustępują Warszawskim.
6. Organizatorzy imprezki (absolutnie nie ignorując dogmatu o polit-poprawności i w dalszym ciągu wypowiadając się zgodnie z duchem Polityki Miłości) za przeproszeniem dali ciała, albowiem tłum, po początkowych przemowach na platzu Ratuszowym, ruszył do przodu i w owczym pędzie przeszedł samopas przez całe miasto – koordynatorów zostawiając het-het, z tyłu. Mało brakowało, żeby gimbo przemieszane z anarcholami wpadło na małe zakupki do Savii, czy stadnie uderzyło na obrotowe drzwi galeryi handlowej. Na szczęście, pokusa blokowania ruchu ulicznego i hałasowania na ulicach była, ahh, nie do odparcia.

Pomimo tychże niedogodności, serce me i dusza ma radują się – albowiem Lud raczył wreszcie ruszyć dupska sprzed telewizorów, zgasić tefałeny i powiedzieć głośno, wyraźnie: „Jesteśmy wku’hwieni, nie dla ACTA, nie dla ACTA, Donald łobuzie wsadzimy ci chuja w buzię, nie dla ACTA”, ewentualnie kontestując system kultowym „Nie bać System”, tudzież kontestująco-opresyjnym „Donald – co? – Kurwo”.

Niektóre ludki bardzo pragną, żebym głośno, wyraźnie i pod przysięgą zeznał, jakie to stosunki utrzymuję z 28-mio punktowym świstkiem papieru zwanym ACTA. Moje pojawienie się na manifie powinno te wątpliwości rozwiać – ale tworzy ich jeszcze więcej. Jak toto tak to, że libertarianin idzie w jednym szeregu z socyal-anarcholami, palikociarnią i Bojownikami o Sprawiedliwość Społeczną (czyt. narodowym pismactwem).

Niestety, nie czuję się z’obowiązanym do posiadania własnego zdania w każdej sprawie – mimo iż zazwyczaj je mam i, jak na porządnego ekshibicjonistę moralnego przystało, nie omieszkuję go wyrazić.

My, Wyborcy, wiemy, że ACTA to zuo. Wiemy, że gdyby rządy każdego z krajów, które podpisały w Tokio ten brzydki a warty mniej niż rolka srajtaśmy papierek zdecydowały się ratyfikować go w parlamentach narodowych, internet czekałaby klęska. Nie cenzura, nie masowe blokady treści, nie zbiorowe nagonki na anonimowych wieśków, którzy do czegoś zalinkują albo wstawią sweet-kommcia – ale właśnie klęska.

Filozofia magików i bajkopisarzy, którzy wykreowali ACTA jest pozornie genialna – przerzuca bowiem odpowiedzialność za usuwanie treści z dotychczas powszechnie znienawidzonego i postrzeganego jako Wielki Zły rządu na barki providerów internetu, którzy w obawie przed nocnym nalotem na firmę sami rączo przystąpią do masowego blokowania i zgłaszania stron, za które cenzor może skazać ich na ciupę.

W ten sposób, Tusq i jego kohorta za jednym zamachem będą mogli chwalić się, że mają czyste rączki i pozbyć uporczywego problemu Wrogów Lódó, czyli samych internautów – którzy co i rusz wypuszczają brutalne paszkwile, godzące w płemiełowe dobro osobiste. Którzy organizują mu pod nosem manify, chcą wsadzić chuja w buzię, każą mu się, cytuję „nie bać” i ogólnie napędzają chorą spiralę społecznej nienawiści.

Ta nienawiść, ten obywatelski ostracyzm, głęboko boli pomarańczowe serduszko naszego Maczo Picu, naszego El Commandante, który wciąż szczerze obiecuje, nawołuje do oszczędności i zaciskania pasa, ale nikt go nie słucha – bardziej zacisnąć się już nie da. Pan Płemieł już oszczędził; nie przyznał sobie zaplanowanej na ten rok 500-złotowej podwyżki. Jeżeli taki gest solidarnego społecznie heroizmu nie zdołał przekonać demów maszerujących z monstrancją, że w kraju żyje się lepiej, to cóż więcej może uczynić nasze El Sol Del Peru? Obciąć pensje Rychom, Zbychom i Mirosławom? Pozbawić Radusia Sikorsky’ego tak bardzo potrzebnych 60-ciu milionów na „premie” dla zaufanych kumotrów? Wycofać wszystkie subsydia i dotacje dla bojówek pedalskich, Krytyk Politytycznych i zaprzestać sponsoringu wojenki w Afganie? Nie do pomyślenia!

Telewizja, gazety i radia są (nie)wolne – jedynym pieskiem, który nagminnie spuszcza się ze smyczy jest internet, zmora wszelkich totalitaryzmów i cenzorski czarny sen na jawie. Zatem, zamiast gryźć rękę, która karmi, rząd woli pozbyć się największego źródła kłopotów, bezczelnego oporu i dystrybucji antytuskistowskiej propagandy.

Michał Boni, ministerialny agent do specjalnych poruczeń, którego zapytano, czy zna cyferki (odpowiedział twierdząco, więc dostał tekę – wykształciuch), tłumaczy zafrapowanym dziennikarzom, jaką interpretację Prawdy powinni przekazać swoim owieczkom, żeby to wyglądało obiektywnie. W końcu, nie jest łatwo zaprezentować stanowisko prorządowe w sytuacji, kiedy +90% Narodu opowiada się zdecydowanie PRZECIW „trudnym, ale koniecznym decyzjom”.

Sztuka manipulacji jest trudna. Trzeba tak przedstawić sytuację, żeby Widz, pomimo odczuwanej sympatii, jednak zrozumiał, że wataha wcale nie chce dla niego źle. Żeby siedząc przed telewizorem ze zrozumieniem kiwał główką, samemu powtarzając sobie argumenty Grasiów, Kopaczów, Bonich i Tuskizmów – najlepiej zindoktrynowana owieczka to ta, która przekonała się sama. Żadne nawoływania, pijary i billboardy nie zastąpią porządnych, oddanych Sprawie ideowców, którzy zasłuchali się w pomarańczowym bełkocie i teraz sami przekonują innych, że „ten rząd zrobił jednak więcej dobrego niż złego, przyznaj”.

Tylko platformersy mają doraźne sprawy i kryzysy, z którymi zmuszone są walczyć. Tylko one nagle forsują ustawy, które mogły być uchwalone dawno temu, ale wyskoczyły w dziwnie odpowiednich momentach. Tylko bojownicy spod znaku Pomarańczowego Kulfona muszą na bieżąco znać potrzeby „rynków”, żeby móc odpowiednio reagować – zwiększać podaż pieniądza, przekręcać wajchę ze stopą procentową, podpisywać „regulacje zaostrzające dyscyplinę finansową” i godzić się na kompromisy z, tfu, Obywatelami, którzy w prawdziwie demoliberalnym ustroju są traktowani jak zło konieczne – w końcu, „nie potrafią podejmować trudnych, ale koniecznych decyzji”.

Konkludując, jedynie rząd wie, na co powinieneś wydać swoje pieniądze. Jedynie rząd ma monopol na właściwą interpretację Prawa. Jedynie rząd może podpisywać kawałek papieru, żeby zaraz potem twierdzić, że to nie będzie miało żadnego przełożenia na ustawodawstwo. Zatem, po co, po co, po co? Tusek zyskałby znacznie więcej, gdyby obluzował śrubę i zmniejszył podatki, ściągając do budżetu więcej i więcej – nadal utrzymywałby rozbudowaną biurokrację i kastowe przywileje, ale nie musiałby się martwić, że wkurwiony tłum będzie mu się darł po nocach. Iście, człowiek Paradoksu, ten nasz koleżka.

ACTA w ogóle nie definiuje terminu piractwa, który to termin nie pojawia się w polskim prawie karnym. Jeżeli nie ma na coś paragrafu, to znaczy, że to jest dozwolone – pod „kradzież” spokojnie można więc podpiąć zamieszczenie na Demotach obrazka z Kwejka, namalowanie reprodukcji Krzyku Edwarda Muncha, naskrobanie na krześle podobizny chuja w kapeluszu i okularkach (aka Zbigniewa Ha) i każdą wychodzącą mutację Linuxa.

Ergo, każdy, kto powiela lub chociaż udostępnia jakąś treść, obojętnie czy to obrazek, dźwięk, artykuł, czy ichnie ustrojstwo z punktu widzenia ustawy napisanej pod ACTA jest winny – piraci, czyli „odbiera” komuś potencjalny zysk z produktu, na którym autor nie zdążył jeszcze zarobić. Ponieważ zapis jest skrajnie niejednoznaczny, sąd może sobie ustalać werdykt według własnego widzimisię, a nie Prawa. W efekcie może się okazać, że „piratem” jest osoba, która nic wspólnego z internetem i komputerami nie ma.

Spaczona wersja prawa własności rozciąga się bowiem na cały patentowy przemysł – zastrzeżone są przecież receptury leków, składniki drinków gazowanych, schematy konstrukcyjne budynków, czy choćby wiszący tam po prawej Zakaz Pedałowania, którego odtąd nie mógłby rozklejać nikt poza NOPem.

Inny złowrogi ukaz, o wymownej nazwie PIPA, jest za to kwintesencją czerwonego stylu uprawiania polityki – wieloletniego gromadzenia informacji o obywatelach, tworzenia osobnych teczek dostępnych do wglądu dla WSIowych oficerów służb specjalnych, czy wreszcie doraźnej pomocy w lokalizowaniu „potencjalnego przestępcy”. Obecnie, pałecja musi posiadać nakaz sądu, żeby zmusić usługodawcę do przekazania numeru IP i zapisu loga sieciowego konkretnej, postawionej w stan oskarżenia osoby.

Dzięki PIPie ten jakże irytujący wymóg zniknie; niepotrzebne będzie nawet podejrzenie o terroryzm i reakcyjny karlizm – ABW et consortes będą mogły bez ograniczeń przeglądać bilingi, sieciowe logi, namierzać ściągających nielegały i hyclować ludzi na podstawie Ajpi. W Polsce wywiad sięga po te dane częściej, niż gdziekolwiek w €uropie – głównie w celu podsłuchiwania dziennikarzy, szukania haków na polityków i nieustannego czuwania nad Wrogami Rewolucji. Rozszerzenie tych kompetencji w połączeniu z punktem ACTA traktującym o „nie pociąganiu do odpowiedzialności ich wykonawców” skończy się podobnie jak wyjęciem spod prawa urzędników ZUSu – samowolą i bezprawiem.

Boom i szoom wokół SOPów, ACTów i PIPów będzie trwał zapewne jeszcze przez jakiś, aż w końcu ucichnie – tak jak Smoleńsk, Occupy Wall Street, WikiLeaks i wszystkie tak lubiane przez Lud nowomody, które termin przydatności do spożycia mają raczej krótki. Większość tych wydarzeń była sztucznie podtrzymywana przez media, które dorzucały węgla do pieca i podsycały konflikty, całkowicie wyciszając afery związane z kreatywną księgowością, brakiem reform i kontrowersyjnymi ustawami.

Teraz jednak przyszła pora na coś, czego rząd ani nie zainspirował, najwyraźniej nie przewidział i z czym nie daje sobie rady – ministerialni siepacze miotają się w oszołomieniu, walą gafę za gafą, Tusku co chwilę zmienia zdanie i podaje sprzeczne stanowiska, a opozycja robi z siebie błaznów parodiując Anonymous – którzy, nota bene, nienawidzą właśnie wszelkich form władzy. Paradoks goni paradoks.

Rządowe psy szczekają; karawana jedzie dalej.

http://pokazywarka.pl/bartyzel/

Toż to hańba, potwarz i kłamstwo smoleńskie w najlepszym wydaniu, powiadam.

1. Kapitalista w bartyzelowym rozumieniu jest powiązanym z polityką bankierem, który poprzez REGULOWANIE rynku i korzystne dla siebie zapisy prawa staje się de facto monopolistą – bądź dzieli się rynkiem z innymi korporacjami, na zasadzie zmowy cenowej. Nie popiera wolnego rynku ani liberalizmu klasycznego (cóż dopiero mówić o libertarianizmie), bo to oznacza spadek cen, podwyższenie płac, konieczność konkurowania oraz podnoszenia jakości usług. Taki kapitalizm = korporacjonizm. Capital z łacińskiego nie oznacza kapitału, lecz capita – jednostkę.

2. Ekonomia to pierwotnie nauka o mechanizmach sterujących rynkiem, pozwalająca władykom i panom na morgach unikać szkodliwych dla gospodarki decyzji. Dopiero keynesiści i marxiści na stałe wprowadzili pojęcie „polityki ekonomicznej” oraz „ekonomii politycznej”. Ekonomia z definicji nie powinna być polityczna, bo to oznacza uzależnienie rynku od grupki kilku lalkarzy, którym umożliwiono możliwość dodrukowywania banknotów w nieskończoność, udzielania bankom kredytów czekowych (tzw. inflacyjnych, bez pokrycia), a także finansowania wojen i imprez masowych (I WŚ, Wietnam, rozróba w Libii).

W ten sposób władza, rząd, uzależnia od siebie ekonomię – dyktując stopy procentowe, tworząc pieniądze z powietrza i użyczając ich bankom w formie nisko oprocentowanych pożyczek, a także uchwalając antyrynkowe prawa – prędzej czy później doprowadzając do występowania cyklu koniunkturalnego (okresów wielkiego boomu i wielkiej bessy), połączonego z bardzo paskudnym zjawiskiem stagflacji – jednoczesnego występowania inflacji i stagnacji, dzięki któremu ceny są wysokie, ale gospodarka się nie rozwija (tak jak podczas boomu), bo panuje również wysokie bezrobocie.

3. Niech mości Yacuś pokaże mi przykład prawdziwie wolnorynkowego polityka-populisty, który doszedł do władzy drogą demokratyczną i miał większość potrzebną do wprowadzania głębokich reform. Wcz. Małgorzata Thatcherowa się nie kwalifikuje, bo miała rozdętą politykę socyalną, uprzedzam.

Chlopaq nie wie o czym pisze, albowiem:

4. Socyaliści nigdy na oczy nie widzieli wolnego rynku, a w pamięci mieli jeszcze na świeżo XIX-wieczną epokę industrializacji, w której „krwiożerczy kapitaliści zmuszali dzieci do pracy w kopalniach po 12 godzin za mniej niż 1$ dziennie”. Za przeproszeniem, wszystkie zadymy wieku XX-tego, wieku wojen, były możliwe właśnie dzięki XIX-wiecznemu postępowi technologicznemu – oświeceniu, wynalazcom, Newtonom, Watt’om i wszystkim innym Wrightom, którzy mieli swobodne, jeszcze niczym nie skrępowane pole do badań i rozwoju.

5. „Tu i tam występuje przy tym dokładnie ta sama retoryka „ujarzmiania natury” (jako przeciwieństwa jej „kultywowania”), tylko w pierwszym wypadku ujarzmiana ma być „zepsuta” natura homo politicus, w drugim zaś raczej natura stworzona a uprawiana przez kogokolwiek „na własną rękę”, czyli niewłaściwie, bo „nieracjonalnie”"

Żaden wolnorynkowiec nie chce ujarzmiać natury ani niczyjej woli, a wręcz przeciwnie – pragnie, żeby państwo odwaliło się od ludzi i zajmowało tylko zapewnianiem bezpieczeństwa. Natura istniała na długo przed człowiekiem, na długo przed ustawową regulacją rynku, a ludzie nie zbudowali swojego dobrobytu i postępu na gruncie teokracji ani absolutyzmu – gdyby ludzkość pozostała przy tych systemach, do dziś ludzie żyliby jak Żydzi, chodząc w płóciennych szatach, mieszkając w kamiennych lepiankach i podróżując osłami tydzień z jednej wsi do drugiej.

Postęp oznacza deregulację, ponieważ biurwokratyczne normy z samej definicji nie dopuszczają żadnych innowacji, metod eksperymentowania; nakazują wręcz podążanie udeptanymi miliony razy schematami. Tymczasem, większość odkryć dokonana została całkiem przypadkowo, jak na przykład: karteczki samoprzylepne, rzepy, penicylina, syntetyczne barwniki (morweina), i tysiące innych wynalazków, które pod teokracko-urzędniczym butem nie miałyby racji i możliwości zaistnienia. W końcu, życie to tylko krótki przystanek na drodze do wieczności; po co zatem cokolwiek ulepszać i wymyślać, tworzyć i kreować, skoro za parę dekad i tak czeka mię śmierć?

Ludzie na szczęście z natury przejawiają grzeszny pęd do zarabiania jak największej ilości grzesznej mamony – będą więc szukać oszczędności, innowacji, rozwiązań jak najprostszych i najwydajniejszych – wszystkiego tego, czego w idealnym ustroju teokratycznych postsyjonistów próżno szukać. Tam wypracuje się minimum niezbędne do podstawowej egzystencji i wymuszone „wolą społeczności”, a resztę pozostawia Bogu, wołając „Panie, wyręcz mnie, bo ja wolę czytać Biblię, chłeptać wodę z rzeki i wpierdzielać korzonki, ganiając w sandałach i płóciennej todze”.

Otóż, powiadam, Pan powiedział co na ten temat myśli w przypowieści o talentach: ludzie powinni się rozwijać, rozwijać und rozwijać, jak papier toaletowy, bo stagnacja oznacza grzech zaniedbania/lenistawa/gnuśności itepe-itede-etece. Można argumentować, że doktrynerskie ortodoksy mają taki sam obowiązek – tyle, że nie będą go wypełniać, albowiem pierwszą i najważniejszą naturą człowieka jest zdrowy, naturalny Egoizm.

Ten egoizm jest motorem działania Białego Człowieka; napędza go i podsyca chęć osiągania zysków, czyli obrzydlastego chapania pod siebie jak największej ilości kapitału – a więc niejako zmusza do zarabiania pieniądzy, szukania nowych dróg poprawy stanu własnej kiesy, którą to poprawę można uzyskać jedynie przez polepszenie usług świadczonych klientom – gwarantom przetrwania wytwórców.

Dzięki niemu [egoizmowi] przedsiębiorca/pracownik może utrzymać swoją rodzinę – do cięższej pracy nie zmotywuje bynajmniej go wizja polepszenia usług świadczonych konsumentom, tylko ZAROBKU, ZAROBKU. Człowiek jest najbardziej produktywny, kiedy działa dla własnego zysku – dlatego bardziej docenia to, co sam wypracuje, dlatego przykłada się do pracy w firmie, którą sam zarządza.

Uczynienie z ludzi niewolników total-teokracji nie sprawi, że nagle zaczną się solidaryzować z „ogółem Narodu” i pracować „dla dobra wspólnego”. Nie ma motywacji, nie ma innowacji.

Tyle.

Przewodniczący kołchozu to odpowiednik naszego rodzimego marszałka sejmu – z tym, że nie ma laski, którą może sobie puknąć, tfu, postukać o ziemię. Wybiera się go na połowę każdej kadencji, czyli 2-wa i pół roku – a ponieważ nie ma czegoś takiego jak przedterminowe wybory do PE, nowego władykę mianuje się zawsze na początku każdej kadencyi.

Zastąpi go socyal-dupokratyczny byczek Martin Schulz, przywódca S&D i nadworny krytykant każdego, kto nie identyfikuje się z neofaszyzmem promowanym przez struktury niemieckiej SPD. „Wybrano” go już 2,5 roku temu, w wyniku porozumienia chadeków i socyalistów, które to sukcesywnie eliminuje innych pretendentów do kołchoźnego tronu.

Buzek chwali się w wywiadzie, że na „misjach dyplomatycznych” objechał pięciokrotną szerokość globu, że zajął się traktatem lizbońskim i godził zwaśnione „narodowymi interesami” strony konfliktu o to, kto kogo może legalnie wydoić. Najlepiej opisuje go ten zdobyczny w sieci cytacique:

Mam wiele szacunku dla przewodniczącego Buzka – którego znam, bo razem pracowaliśmy w komisji energii i przemysłu – zwłaszcza za jego przywiązanie do UE. W czasie, gdy Unia jest bardzo atakowana i kwestionowana przez, niestety, rosnącą liczbę samych Europejczyków, potrzebujemy ludzi, którzy są zdeklarowanymi Europejczykami

Anni Podimata

Konkludując, Buzek to pełowski wzorzec osobowy: Człowiek-Kompromis, miszcz maślanego stylu prowadzenia polityki i „rozsądna opcja centrowa”, którą wszystkie partie z obawy przed kimś dla siebie bardziej niekorzystnym zgodzą się bić na monetach. Prowadził politykę ustępstw i pragmatyzmu, nie wahając się być brutalnym wobec krnąbrnych posłów z UKIP – wielokrotnie upominając, atakując i wrzucając z sali Godfreya Blooma i Nigela Farage’a – za mówienie prawdy, nie obleczonej w koncyliacyjne ozdobniki. Niemiecko-francuskie hejtery pokroju Guya Verhofstadt’a i Martina Schulza pozostały rzecz jasna nietknięte – niezależnie od tego, ilu ludzi zwyzywały od faszystów, nacyonalistów, ekstremistów i radykałów.

Ktoś taki jak George B. nie nadaje się na „czasy kryzysu”, bo nie będzie przeprowadzał żadnych radykalnych reform, a tylko dążył do utrzymana statusu quo. Koronowano go jedynie po to, żeby zamknąć usta salonowym ujadaczom, którzy na pewno chętnie wytknęliby niemiaszkom dwie kadencje z rzędu na tym samym stanowisku.

Dla mię to pokraczny idiotyzm, że kołchoźnicy tak bardzo przejmują się kwestiami narodowymi i etnicznymi waśniami, nie licząc się z kwalifikacjami, doświadczeniem w pracy w komisjach, czy też tuzinem innych pierdół, które z polityka zwykłego robią takiego z „wyrobionym temperamentem”. Liczy się to, żeby zadowolić rządy każdego z państw członkowskich, dając „ich ludziom” swoje pięć minut.

Ponieważ Polszcza Ludowa jest w €urozadupiu krajem nowym, przysługują jej specjalne przywileje – zniżki na limity CO2 i połów ryb, specjalne traktowanie w dyplomacji (czyli: mniejsza częstotliwość ataków na polskich polityków, która może być wynikiem tego, że Polska wataha praktycznie nie liczy się wśród watah międzynarodowych), a także „pilotażowe programy”, takie jak system prewencji instalowany w kamerach monitoringu miejskiego za 15 mld €uro, czy też programy analizujące ruch w sieci pod kątem „nieprawomyślnych” treści.

Martin Schulz, gdyby go ubrać w bawarski strój ludowy, nie odróżniałby się od stereotypowego niemiaszka – aroganta przekonanego o wyższości swojej Rzeszy i agresywnego dominatora, narzucającego swoje przywództwo landom ościennym. Czego Hitler nie zdołał dokonać zbrojnie, to Merkele i Schultze załatwią ekonomicznie – narzucając niemiecki styl prowadzenia polityki i władzę kanclerskiego tandemu Ciocia Aniela und Wujek Mikołaj.

Teraz już nawet najbardziej naiwni fanatycy €urononsensu nie mogą bezkrytycznie wierzyć, że ta aeternia, za jaką uważano unijne instytucje, jest wieczna i niezniszczalna. Ideę, wiarę w Świętą Tolerancję i Tęczowe Multikulti zastąpią więc pragmatyzm, chłodne wyrachowanie i kalkulacje, jak przedłużyć życie pacjenta nieuchronnie skazanego na śmierć.

Imperium Rzymskie zaczęło chylić się ku upadkowi właśnie wtedy, kiedy przestało się rozrastać – po szczycie potęgi w okolicach 300 RNE nastąpiło oddawanie kolejnych prowincyj hordom barbarzyńców, na czele z brutalnymi wojskami Saxonów. Pierwszym landem, który formalnie oddzielił się od Cesarstwa była Brytania – tworząca razem ze Szkocją, Irlandią i Walią Zjednoczone Królestwo.

Znamienne, że to właśnie Wielka Brytania może być pierwszym krajem, który opuści tę pijawczą zgraję pasożytów i powróci do własnych – cokolwiek całkiem zdrowych i jak na warunki €uropejskie nieskorumpowanych – instytucyj. Angielska gospodarka do AD 2020 spokojnie może wyprzedzić niemiecką i wysunąć się na czoło kontynentu.

Taka zmiana układu sił oznaczałaby jednak znaczące przesunięcie osi wpływów Berlin-Paryż na Londyn i samo City, co dla sługusów przesiąkniętej korupcją i federalizmem instytucji jest rzeczą iście nie do pomyślenia. Jak to, mielibyśmy przestać doić Angielczyków z 50 mln €uro dziennie?! Mielibyśmy stracić dostęp do 80% połowu ryb wokół brytyjskich wód terytorialnych?! Mielibyśmy pozwolić im na, tfu, prowadzenie „własnej polityki zagranicznej”? Tfu, tfu, tfu! Doić, kroić, wysterylizować!

Brytyjczyków, tradycyjnie z dziada pradziada „€urosceptycznych” wyzywa się od egoistów, ostentacyjnie ignoruje w salonowych debatach i z premedytacją zmienia język dyskusyj z angielskiego na inne, narodowe – specjalnie po to, by dopiec anglosaskim politykom, przyzwyczajonym, że mogą używać języka ojczystego w debatach międzynarodowych.

Te wszystkie działania pokazują, jak wielka jest nienawiść €urosalonowych ideowców – tak, tak, takowy gatunek o dziwo też istnieje – do każdego, kto ośmieli się zakwestionować ich święty, €uropejski sen. Dla każdego, kto choćby napomknie o referendach, interesach narodowych i zdrowej polityce fiskalnej przygotowane jest tylko jedno – bat przewodniczącego i nakaz wyjścia z sali pod groźbą przywołania funkcjonariuszy i powalenia na ziemię.

Jeżeli Wielka Brytania opuści Wielki Kołchoz – a wszystko wskazuje, że w najbliższych latach tak – to będzie to pierwszy poważny cios zadany machinie, która zatrzymała rozwój tego kontynentu i trzyma go w okowach błękitnego absurdu, pędząc szeroką drogą w kierunku neokomunizmu i przekręcając oś wpływów świata dalej na wschód – w kierunku Chin, Indii i USA.

Co zrobią osierocone frakcje socyal-dupokratów z messere Schulzem na czele? Na kim będą wyładowywać swoją nienawiść, swoją frustrację i niemożność sięgnięcia do kiesy kraju, który zeszczał się na ich totalitarne buty? Kogo jeszcze wybiorą sobie na kozła ofiarnego, żeby przykryć deficyt miliardów funtów posłusznie dostarczanych im przez brytyjskich podatników?

Nie ma już kogo doić. Dzisiaj w Faktach jakiś łże-profesina, medialny pierdoła roztaczał wizję federalnego państwa €uropejskiego, rozszerzonego o Rosję i Ukrainę. To dla mię iście wspaniała chwila – choć raz mogę poczuć się lepszy od kogoś, kto zmarnował lata życia na bezużyteczne studia, dzięki którym może teraz błysnąć przed kamerą i stwierdzić, że Rosja przyłączy się do tonącego, sterowanego przez piracką bandę obłudników okrętu, z którego tylko nieliczni pragną się wydostać. Że Rosja porzuci swoje ymperialistyczne zapędy, nagle zacznie respektować konwencję haską i prawa człowieka, że podporządkuje całą swoją politykę fiskalną, monetarną i wojenną juncie brukselskich bojarów, z których  żaden nie poznał jeszcze słów „inflacja”, „aksjomat”, „wolny rynek”, czy „suwerenność”.

Na kilka minut przed trzęsieniem ziemi szczury wyczuwają, że tam poniżej, głęboko pod nimi drży ziemia. Zaczynają piszczeć i w panice uciekać z ciemnych nor, uciekając gdzie popadnie i zabierając tyle młodych, ile zmieszczą w zębach. Tak samo przed tsunami, czy wybuchem wulkanu.

Nasze szczurasky to stare wygi, pasożyty siedzące w polityce od bez mała 30-tu lat i szczególnie wyczulone na „niepokoje na rynkach”. Z pewnością potrafią przewidzieć lub opłacić kogoś, kto przewidzi nadciągającą katastrofę – ewakuując się w odpowiedniej chwili, i z odpowiednią ilością „młodych” w zębach.

Martin to tylko trybik, kolejny knypek w trwającej od prawie 40-tu lat machinie socyal-pasożytów, która – jak każdy system oparty nierynkowych zasadach – w końcu musi upaść. W Polsce komunę zastąpiono systemem hybrydowym, który beneficjentów poprzedniego ustroju nie tylko nie osądził, ale wręcz gloryfikował i obsadził na stanowiskach. Wszystko odbywa się stopniowo – kiedy bankrutuje jedna nieludzka dyktatura, tęgie głowy z aparatu bezpieczeństwa zaraz konstruują kolejną; jeszcze wymyślniejszą.

Pozostaje pytanie: co przyjdzie po Unii €uropejskiej?

* gwoli wyjaśnienia: posłowie i €uroposłowie [MEPy], a także amerykańscy kandydaci na prezydenta dzielą się na wybieralnych (ang. electable) i niewybieralnych (non-electable). Do tych pierwszych należą populiści, wrażliwi lewicowi intelektualiści, sługusy reżimu i socyal-dupokratyczne ciepłe kluchy, ewentualnie – umiarkowani kalikstyni. W drugiej kategorii mieszczą się kontestatorzy systemu; bojownicy o Prawdę i Sprawiedliwość, niewygodne osobniki, dla których w dzisiejszym, Postępowo-Solidarnym świecie nie ma już miejsca.

]]> http://nwn9.wordpress.com/2012/01/15/okret-tonie-szczurasky-zostaja/feed/ 0 nwn9 http://nwn9.wordpress.com/2012/01/11/iii-rp-w-natarciu/ http://nwn9.wordpress.com/2012/01/11/iii-rp-w-natarciu/#comments Wed, 11 Jan 2012 22:18:23 +0000 nwn9 http://nwn9.wordpress.com/?p=1949 Czytaj dalej »

Towarzyszyca Kopaczowa jest w rządzie Największego i Jedynego Płemieła III RP absolutną świętością. Nie wolno jej tknąć, nie wolno jej krytykować, nie wolno jej zwolnić ani zdegradować na gorsze stanowisko. „Za zasługi” otrzymuje kolejne posady, a ponieważ kwalifikacji ma tyle, co impotent do robienia dzieci, po każdym zajmowanym urzędzie pozostawia tylko długi, tonę regulacji i morze korupcji.

Donaldu ją chroni, na posiedzeniach rządu złego słowa nie da powiedzieć, a nawet pozbył się Schetyny, swego (byłego) zaufanego przybocznego pucybuta i zastępcy, między innymi właśnie za najeżdżanie na godność Jej Majestatu. Decyzje wymuszane płaczem, krzykiem, groźby że „odejdę”, trzaśnięcia drzwiami… Kobiece atuty wykorzystuje do maximum.

Słońce Peru, jak każdy Wielki Wódz, musi mieć jakieś słabostki, a tak się jakoś dziwne składa, że kobieta działa na mężczyznę jak woda na wapno. Tuskq liczy się z jej zdaniem i przenosi ją ze stołka na stołek, bo to idealna kukiełka – wielbi go jak bóstwo, w niczym mu nie zagraża, jest bezwarunkowo lojalna wobec Kiesy i zupełnie nie ma kręgosłupa politycznego – a więc mianując ją marszałkiem, Naczelny Piłkarz III RP nie ryzykuje, że wyrośnie mu pod bokiem potężny lider.

Jako Ministerka ds. Zdrowia wsławiła się wieloma koszykami, wieloma reformami, m.in. brakiem działania w sprawie szczepionek przeciwko świńskiej grypie, co paradoksalnie przyniosło jej sławę i międzynarodowy rozgłos oraz doskonale wpisało się w rządową strategię 4-letnich planów nicnierobienia.

U schyłku swej tyrańskiej dyktatury doprowadziła resort „opieki” zdrowotnej do opłakanego stanu, w którym każdy szpital ma przynajmniej 100 tysięcy złotych długu, kontrakty pokrywają koło 40%-tu zapotrzebowania na leczenie, rokrocznie każdego grudnia lekarze toczą batalię o renegocjację umów z centralą, a kalendarzyk na zabiegi zapełniony jest pół roku naprzód.

Najgorszy i nawet z pragmatycznego punktu widzenia (bardzo na salonach popularnego) nielogiczny numer wycięła w związku z wycofaną przez Bartusia A. ustawą zamieniającą lekarzy w odpowiedzialne za swoje decyzje biurwy – zamiast leczyć, wypisują papierki, a jeśli przypadkiem omsknie im się literka, to z recepty chuja, z pracy chuja, nie wspominając już o napastowaniu przez urzędasów ze skarbówki, żądających zwrotu „zagrabionej” mamony.

Dziś, zapytana o swoje wcześniejsze decyzje, które Arlukovich był zmuszony „pod pręgierzem Opinii Publicznej” odwołać, tak oto haniebnie umywała ręce:

Zauważcie jak państwo i jego sługusy podporządkowały sobie niemal każdą dziedzinę gospodarki, co i rusz łamiąc elementarne prawo Własności – logiczną podstawę dla Wolności i Sprawiedliwości. Jaką to mamy „darmową służbę zdrowia”, skoro pożera ona 40 mld złotych rocznie? Gdzie tu wolny rynek i konkurencja, skoro państwo ma monopol na pacjentów (czyli: klientów), zdziera z każdego co się da i kontroluje prywatne lecznice, swoimi wymogami i normami podwyższając i tak już wysokie koszty leczenia?

Gdzie tu wolność wypowiedzi i prasy w mediach, skoro rząd uzurpuje sobie prawo do decydowania na przykład o ilości polskich piosenek puszczanych przez stacje radiowe. Tak samo z telewizjami i kanałami informacyjnymi – powołując się na mitologiczny zapis o „neutralnym punkcie widzenia” (kłania się wikipedystyczny NPOV) i poprzez system koncesji zmusza producentów do nadawania takich audycji, jakich życzy sobie ustawa, a nie Właściciel, który właścicielem swojej firmy jest w zasadzie tylko z nazwy.

Przepisów prawa podatkowego i biurwokratyczne normy występują bowiem w takiej obfitości, że nie ma siły, żeby każda firma obyła się bez złamania chociaż JEDNEGO paragrafu. Rząd nie musi sprawdzać wszystkich przedsiębiorstw i zazwyczaj tego nie robi, ale ma gotową broń na osoby kontestujące system.

Urzędnicy mogą skrupulatnie obliczyć zeznania podatkowe niewygodnej osoby, mogą przeprowadzić audyt, rozliczyć z dochodów na firmę, wezwać SANEPID lub po prostu wlepić karę pod pretekstem złamania jednej z tysięcy urzędniczych regułek – mają wygodnego haka na każdego.

Podobnież, rząd ma się za wielką radę mędrców i próbuje ustalać, które czynności, produkty i usługi są „moralne”, a które „niemoralne”. Tych drugich się zakazuje, a te pierwsze, po uzyskaniu legislacyjnej akceptacji Dyrektoriatu uchodzą niemal za świętość. Wystarczy orzec, że są „zgodne z Konstytucją”, a każdy dopisuje je sobie do Dekalogu.

Zakazane są narkotyki, mimo że ich zażywanie jest całkowicie dobrowolne, a badania przeprowadzone w kilku krajach udowadniają, że prohibicja tylko zwiększa apetyt, pogarsza jakość produktu i winduje ceny w górę, dając zarobić międzynarodowym kartelom handlarzy narkotyków – którzy mają bardzo konkretny interes w tym, żeby żaden rząd, a już szczególnie pany z Białego Domu, nie ośmieliły się żadnych her, marysiek ani amfetamin „zalegalizować”. Monopolista dyktuje ceny i wcale nie ma ochoty na utratę swojej pozycji.

Podobnie ma się sprawa, jak jużem wcześniej rzekł, ze służbą zdrowia – ustalając sztywne, arbitralne prawa, nakazy i zakazy dla „publicznych” klinik i szpitali, rząd myśli, że normy te będą przestrzegane. Prawda jest taka, że żadna państwowa firma nigdy nie dorówna prywatnej – z prostego względu, że nie zależy jej na zysku, a pracownicy nie są odpowiedzialni za jej stan finansów. W dodatku, nie może upaść i zazwyczaj jest na swoim terenie monopolistą.

Wszystkie takie instytucje można sprywatyzować, teoretycznie zarzynając problem.  Sądy, policja i wojsko muszą jednak zostać, bo wolny rynek nie sprawi, że prywatne korpusy wojskowe i agencje policyjne nagle zaczną przestrzegać jednego-jedynego prawa, a sędziowie będą skazywać w oparciu o ustalane arbitralnie prawo. Nie ma, hulanki i swawole, mój sssskarbie. A na to mojej zgody nie ma i nie będzie, bo kupa sodomizmów i gomoryzmów pozostanie bezkarna; pojawią się też odstępstwa od libertariańskich zasad wolnej woli i wolnego rynku.

Państwo, urzędnicy i biurwokasta ze Słońcem Peru na czele, a Ewą Kopaczową po stronie łożnicy decydują sobie, jak najlepiej wydać obywatelskie pieniążki. Obywatel poprzez podatek dochodowy i wszystkie podatki pośrednie oddaje warszawskim bandytom koło 84% dochodów – wynika z tego, że przez większą część roku wszyscy zapierdalacie za darmo, ale dostajecie wypłatę, uszczuploną już o stosowny grosz, którą potem wydajecie na to i tamto – tonę węgla trzeba kupić, kartę doładować, po chleba i masełko do sklepu iść…

Podatek dochodowy jest najgorszą i najbezczelniejszą formą bandytyzmu, bo zdziera z ludzi żywy pieniądz i odbiera im motywację do zarabiania, jednocześnie oferując (zamierającą w tym kraju) kuszącą alternatywę – pierdź w stołek, rób dzieci, na każde dostaniesz zasiłek, zarejestruj się w urzędzie pracy i trzep kasę.

Mało bo mało, ale też bym chciał nie robić nic i jeszcze dostawać za to pieniądze. Jeżeli rząd płaci ludziom za to, że grzeją ławę, to dlaczego później lamentuje i jęczy jak Niobe, kiedy ma wysokie bezrobocie? Zachęcanie ludzi do zwieszania się na barku państwa tylko ich rozleniwia, skłaniając do braku aktywności.

Powiecie może: ale panie, co pan na ten temat wiesz, nigdyś pan nie był na zasiłku i nie wiesz pan, jak to jest nie mieć co do garnca włożyć, i dlaczego zostawiasz pan tych biednych, samotnych ludzi, którym się powinęła noga bez pomocy?

Na ten, jakże brutalny argument istnieje Jedyna Słuszna odpowiedź: ponieważ niemoralnym, bandyckim i niesprawiedliwym jest zabieranie pieniędzy jednym i oddawanie ich drugim – nawet jeśli są biedni, jeśli zdychają z głodu i nie mają dychy na papieroska. Z jakiej racji ludzie, którym się w życiu powiodło, którzy się całe lata kształcili i znaleźli dobrą pracę mają łożyć na utrzymanie nieszczęśników, nierobów lub nieudaczników? I to w dodatku pod przymusem?

Nikt nikogo nie zmusza do dobroczynności. Jeśli ktoś chce, może oddawać swoją wypłatę komu zechce, każdemu bezdomnemu, który się napatoczy, może dotować indywidualne osoby lub regularnie doić konto jakiejś fundacji. Gdyby było inaczej, natychmiast podniósłby się słuszny raban, że rząd kradnie i rozdaje nie swoje pieniądze. Dlaczego takie samo działanie, tylko w formie bardziej zawoalowanych podatków, dotacji i zasiłków jest nie tylko tolerowane, ale i afirmowane?

Rząd na tym zarabia. Ściślej, zarabia utrzymując pasożytniczą kastę, która rok w rok razem ze swoimi rodzinami idzie do urn i głosuje na tego, kto na codzień rzuca jej kiełbasę do stóp. Urzędasy głosują na Peło, rolnicy na Peesel, lewackie hieny i byli ubecy na Eselde, a młodzi-zdolni-z-wielkich-miast-którym-nie-dano-poruchać na Ruch Palikmiota.

PiSiory mają swój tradycyjny beton, katofaszystowską zgraję pełną namaszczonych przez boga (na pewno nie chrześcijańskiego) imbecyli gospodarczych i analfabetów politycznych, którzy myślą, że jak dostatecznie długo będą powtarzać „niebo jest zielone, niebo jest zielone, czemu kurwa niebo nie jest zielone?”, to nagle stanie się cud i będzie po ichniemu. Hurraoptymizm, powiedzą życzliwi. Ja rzeknę: hurradebilizm i prosta droga do politycznego samobójstwa.

Rządy hunty Yarosława miały być właśnie przeskokiem z tej skorumpowanej, znienawidzonej przez wszystkich III RP do RP IV-tej, zreformowanej i wolnościowej. Jak się okazało, słowa PiS i wolny rynek to zwykłe oksymorony, toteż zdezorientowani liberalni wyborcy zostali na lodzie – zmuszeni do wyboru pomiędzy jednym mniejszym złem  a drugim (przy czym, nie szło stwierdzić, które większe od którego).

UPR się co prawda dostał do parlamentu w ’93-cim, ale to było dawno i na chwilę, a korwiny się wtedy specjalnie reformami nie popisały. Uchwała lustracyjna to „sukces”, ale tylko papierowy – nikt nie został sprawiedliwie osądzony. Wczorajsze dziwki mają autorytet; dzisiejsze dziwki są gwiazdami.

Jak się to wszystko ma do początku wpisa, do ministerki Kopaczównej, płemiełowej faworyty i uciśnionych znachorów? Ano, jeszcze nie wiem. Ale podejrzewam, że Donaldinho wie aż za dobrze.

]]>

O Święto Trzech Króli od lat rozbijały się różne stronnictwa – które od jego czasu zniesienia przez agendę gomułkowską dążyły do ponownego wklepania go w dziennik ustaw, bądź też pójścia jeszcze dalej – wyrżnięcia z „przestrzeni publicznej” wszystkich wolnych od pracy dni religijnych.

Od roków dwóch miłościwie nam panująca Nasza Słoneczność łaskawie zezwala na rekultywację tej zapomnianej tradycji. Zrobiła to po burzliwych, poprzedzonych „debatą społeczną” obradach, na których zdecydowano: swoich trzech królików dostaniecie, ale w zamian oddacie nam dziesięciu. Klasyczna demagogia: damy ci stówkę, ale ty oddasz nam 140-ci.

Wydatnie pomógł też mości Jerzy Kropiwnicki, były prezydent Łodzi, przez lata pikietując i zbierając podpisy pod kolejnymi projektami ustaw. Mafia była oporna, bo dodatkowy dzień wolny to duża strata dla budgetu, ale kiedy Kropiwnicky zagroził, że rzuci jej na biurko 3 miliony podpisów, ostatecznie Donaldinho musiał się ugiąć – flaga jednoznacznie wskazywała, że wiatr „opinii społecznej” wieje akurat stamtąd.

Ryży herszt cudotwórców nie po raz pierwszy wykazał się wrodzonym oportunizmem i zgiął się jak jaszczurka, stosując politykę win-win. 6 stycznia jest wolny, ale jeśli twoje dni wolne (nie)fortunnie wypadną akurat w weekend, to nikt ci ich nie „odda”. Durne katole dostały swoje święto i nie miały się już o co burzyć, ateiści mają do przepracowania 300 innych dni w roku, a mafijny skarbiec brzęczy kassą, Kassą!

Znaczenie dnia Trzech Króli od lat systematycznie malało, tak jak świadomość Ludu, że coś takiego w ogóle istnieje. W końcu, skoro nie ma w kalendarzu, a zapierdalać trzeba, to gdzie tu święto? Kiedy ksiądz przychodził po kolędzie i bazgrał na drzwiach KMB (w interpretacji niektórych zapewne: Kasa, Maryśki, Biby), wtedy w ociężałej głowie takiego delykwenta coś zakołatało – ale tylko do chwili, w której uznał, że dlaczego on, bogobojny katolik, miałby zrobić z siebie ignoranta i ośmieszyć się przed księdzem, że nie zna znaczenia skrótu?

Zawsze się zastanawiałem, czemu jeden z królów to mudzin. Myślałem, że to element anglosaskiej tradycji postępowej, która nakazuje wszędzie i do wszystkiego wsadzić minimum jednego czarnucha, ciemnowłosą bisurmankę i przynajmniej dwóch zakamuflowanych (z obawy przed „zaściankowym” społeczeństwem) pedziów. Tymczasem, wiedza na ten temat wywodzi się z apokryfów armeńskich, zawierających na przykład opowieści o dzieciństwie Jezusa, i inne zbiory buddyjsko-islamskich legend.

Sami królowie to też ciekawe postaci. O władcach trzech różnych narodów (sądząc po darach, całkiem znaczących) muszą choćby wspominać kroniki historyczne – ale Pismo nic o ich personaliach nie wspomina. Wiadomo tylko, że byli magami – czyli szamanami czyniącymi czary, albo naukowcami gapiącymi się na gwiazdy, obliczającymi cykle płodności i podającym wieśniakom, kiedy rzeczka zaleje ich chałupy. To słowo jest dwuznaczne.

Zauważcie, tu będę doczepny, że dary i sama podróż została sfinansowana przez podatki siłą ściągnięte z „obywateli” trzech starożytnych nacji. Czyli ściepę na prezenty i wyprawę do stajenki ufundowali podatnicy. Takie to były podarunki, z deczka obligatoryjne.

I tak, nadejście trynitarnej trupy podążającej za świecącą kometą jest dziś traktowane bardziej jak legenda, aniżeli fakt historyczny. A na wpasowuje się w żadną kategorię, bo nie ma tego jak udowodnić. Są to więc Wierzenia.

Wierzenia to nie to samo, co, jak uparcie próbuje wmówić swoim czytelnikom Wybiórcza, tradycje i obrzędy. Wierzenia wynikają opartego przynajmniej na podstawowych dowodach kanonu jakiejś religii bądź filozofii. Dla redaktorów i stronników GWna wiara to bardziej jakieś nieokreślone uczucie spełnienia; wyciszenie i kontemplacja połączona z wewnętrznym orgazmem, a nie duchowe doświadczenie zbliżające człowieka do Boga.

Socyolog Paweł Załęcki w wywiadzie udzielonym juncie spod znaku czerwonego kwadrata tak o tym mówi:

Od kilku lat nie chodzę na pasterkę, ale znam osoby absolutnie niewierzące, które chodzą, bo jest klimat świąt, jakieś przeżycie. Niektórzy wchodzą do pustych starych kościołów, by sobie tam podumać. Poczuć Boga, w którego – jak deklarują – nie wierzą. Pojawiają się oferty spędzania świąt w domach zakonnych, w opactwach, miejscach odosobnienia. Niekoniecznie kierowane do osób wierzących, tylko do człowieka, który chce się wyciszyć. To zaczyna być trendy i trochę wpisuje się w ofertę towarów różnych.

Źródło: Wybiórcza

Sam nie potrafię się modlić. Nie jestem w stanie… zakontaktować, ciężko mi się w ogóle skupić podczas modlitwy. Moja „rozmowa” z Panem ma tyle wspólnego z rozmową, co miotła z miotłą latającą. Niby wygląda tak samo, niby można użyć do tego samego, ale jeśli spróbujesz z nią wyskoczyć przez okno, to raczej nie polecisz.

Nie zmienia to jednak faktu, że „prawidłowo” przeprowadzona modlitwa może dać pozytywne efekty. Od lepszego samopoczucia i lepszej równowagi psychicznej, aż do realnej zmiany swojego życia, czy wreszcie „wrażenia czyjejś obecności” i boskiej interwencji.

O tych rzeczach się wie, mówi i pisze, a mimo to człowieki jakoś nie kminią, po co w ogóle klękać co wieczór i modlić się do pustej bądź zaobrazkowanej ściany. Robią to, ale nie ma w tym nic mistycznego ani nadnaturalnego – po prostu klepią magiczne formułki, wspominając po drodze wczorajszy obiad i bezwiednie obmacując świeżo umyte krocze.

W kontekście modlitwy i obrzędowości, Święto Trzech Króli faktycznie wypada blado. Katoliki to najbardziej zateizowana grupa religijna świata – ponad połowa deklaruje wiarę, ale kompletnie ignoruje samą doktrynę i sam Dekalog. Królestwo hipokryzji i… Tradycji?

Jest we mnie instynktowny opór przed potwierdzeniem tez zaufanego lewackiego socyologa (niezaufani nie robią za „ekspertów”), ale idealnie pasują one do ludzi znudzonych etyką i obrzędowością katolicką, kolejnymi rytuałami i listami biskupimi. Wielu odwraca się od tradycyjnego rytu post-trydenckiego i znajduje ukojenie w obrządku łacińskim, ale niektórych, nieco bardziej wygłodzonym, jaskółki przestają wystarczać.

Jeżeli nie poszukują „towaru” zwanego duchowością, a faktycznego zbliżenia do Boga, zwracają się w kierunku kościołów jeszcze bardziej dyktatorskich i zamordystycznych, typu lefebryści, prawosławne ortodoksy, czy judaistyczni biurokraci (tylko oni potrafili z 10-ciu przykazań zrobić 600-set).

Inni ciekają się do „religii wschodnich”, opartych przede wszystkim na hierarchicznym kulcie przełożonych, doktrynie absolutnego posłuszeństwa mentorowi i tryliona codziennych zajęć wypełniających „poczucie pustki”. Zazwyczaj są to sekty, lub jakieś para/buddyjskie grupki przybyłe do Wielkiej Polszczy w celu zbicia równie wielkich aktywów finansowych, wykorzystujące naiwnych w celach zgoła z wiarą nie związanych.

Bardziej kumaci zwracają się ku któremuś z kościołów protestanckich bądź po prostu porzucają wszelki kolektywizm i zaczynają wierzyć po swojemu. Efekty mogą być lepsze lub gorsze, bo odmiana niekoniecznie może pomóc – nagle zaczynają tęsknić za biskupimi infamiami, kolorowymi witrażykami, aurą powszechnego mistycyzmu i podniosłości (której im nota bene brakowało) i wracają tam, skąd przyszli.

Tak więc, Święto Trzech Króli faktycznym świętem nie jest, bo prawie nikt go nie obchodzi. Nie za bardzo tedy wiem, skąd taki burm i rejwach, kiedy Donatello usilnie próbował ludziom wmówić, że kolejny dzień wolny im nie poczebny, albowiem bendom siem tylko opierdalać.

Istnieje tylko jako para-(tego słówka dziś nadużywam)-religijna tradycja, wpisana w „świadomość kulturową polskiego społeczeństwa”. Sama wiara też staje się towarem, którym można kupczyć i przestawiać z miejsca nie miejsce. Musztarda nie smakuje? Co za problem, kup se z Pudliszkiego, bo jest w ładniejszym pudle. Religijne mixy i kombinacje są obrzydliwe – lepszy już dawkinsowski antyteizm i najeżdżanie na teistów, niż przemieszanie elementów kilku religii i rozkoszowanie się tęczowym, trójkolorowym masełkiem.

Kiedyś jeszcze skrobnę szerszą encyklikę nt. Kościoła Katolickiego, a teraz nie chcę sobie odbierać materiału do pisania. Wedle merkantylnego sposobu myślenia, ilość słów też jest ograniczona, tedy „zaciskamy pasa” i czynimy „nieuniknione wyrzeczenia”. Kto na kim oszczędzi, dopiszcie sobie już sami.

Nowy ministerialny agent do specjalnych poruczeń, niejaki Bartuś A., okazał się być wielkim reformatorem – marzy mu się odmiana skostniałego, nie zsolidaryzowanego społecznie ustroju NFZet i wprowadzenia nowoczesnego dyktatu biurwokracji. Jeden od drugiego różni się stopniem ściągalności pieniążków – tłumacząc to na język nieco słodszej alegorii, „herszt zerżnie wyższe myto”.

Barty wygląda na kogoś, kto nie pasuje do mentalności przewodniego Słońca Peru – ma własne pomysły, chce coś zmieniać i nie boi się stawiać „odważnych” propozycji. Chodzi z podkrążonymi oczami, przemawia z wiarą i pasją protestanckiego misjonarza, a z jego dłoni niechybnie zaraz zacznie płynąć Nimb Światła Wiekuistego. Pracuś, istny rarytas.

Ponieważ brak reform i stagnacja są w platformerskie credo wpisane, pozostaje poczekać, aż ze słupków donaldowego poparcia przestanie ziać hurraoptymizm i powszechna głupota – a Nowy Mesjasz Polskiej Lewicy zostanie odsunięty na boczny tor. Do tego czasu, zdąży jednak ostro namieszać w zajezdni.

Przede wszystkim, kosztowną i bydlęcym paragrafem zmuszającym lekarzy do zaglądania pacjentom między nogi. Dla mnie interes rządu jest tu kompletnie niezrozumiały, bo przecież tych kilku ciućków, którzy się załapali na leczenie bez uiszczania comiesięcznego haraczu jest jak na lekarstwo. Celem było niewątpliwie wywołanie medialnego szumu i przykrycie aferą mniejszą afery większej.

Każdy lekarz, lekarka i lekarskie-cuś (hołd dla Równości), jakich w życiu spotkałem sprawnie uwijał się z papierami i wypisywaniem druczków – BO MUSIAŁ. Wizyta nie zajmowała pół godziny tylko dlatego, że towarzysz-doktor pracował na akord – zadrukowując świstki, pytając o objawy, następnie przeprowadzając badanie organoleptyczne i hieroglifując receptę.

Używanie ich jako fasady pozwalającej knuć mroczniejszą, głębiej zakorzenioną intrygę jest okrutne, tfu, pragmatyczne. Donaldinho zazwyczaj wykorzystuje w tym charakterze YarKacza, ale nim nie można sterować ani być pewnym, że chwyci przynętę i odwróci uwagę wścibskiego świata od koniecznych nadużyć elity rządzącej. Kontrolowane prowokacje rulezz.

W rządowo-eseldowskiej linii partyjnej aż roi się od sprzeczności doktryn z przyjmowanymi za nienaruszalne świętości ustawami. Dla przykładu, „wrażliwi społecznie” ideolodzy lewicy wskazują, że „prawo do ‘darmowej’ opieki zdrowotnej jest podstawowym prawem każdego człowieka”.

Żeby tę „darmową” hospitalizację uzyskać, trzeba być albo obłożnie chorym, kumplem prezesa lokalnego NFZtu, albo uzbrojonym szaleńcem – kto nie wierzy, niech spróbuje dostać termin do poradni specjalistycznej na maksimum trzy miesiące albo zrobić sobie komplet badań.

Rząd jest uzdolniony w jednej kwestii, w której każdy bandyta winien się odpowiednio wykształcić, coby być w stanie zarobić na swoim fachu – potrafi ściągać pieniądze. I oszczędzać, kiedy trzeba.

Kiedy w Reżimowej Tubie mówią, że „rząd zaciska pasa”, albo „musimy zgodzić się na konieczne cięcia”, nie mają na myśli siebie. Oszczędzą na wszystkim i wszystkich, tylko nie na sobie. Ostatnio jakaś posłanka z partii pomarańczowego kulfona żaliła się, że „te 500 złotych podwyżki to by była wielka ulga„. Wreszcie nie musiałaby latać po węgiel do GOPSu, ahh.

To moja wymarzona robota; pierdzieć w stołek i jeszcze dostawać za to 3-krotność średniej krajowej. Z perspektywą na dalszy „wzrost dobrobytu”.

W zacisznej kuźni premierowych gabinetów szykują się kolejne brutalne cięcia, równoważące chuderlawą gospodarkę i jeszcze bardziej uciążliwe dla obywatelskich kies. Dlatego recepty wypisywane są coraz rzadziej, skierowania tylko w wyjątkowych przypadkach, dlatego płacenie podatków wymuszane jest z bezwzględną surowością, a cichcem wprowadza się kolejne opłaty.

For example, KRRiT doszła wreszcie do tego, jak skutecznie pozbawić Społeczeństwo resztek zawadzających miedziaków – skutecznie wymusi na każdym płacenia abonamentu, doliczając go po prostu do rachunku za prąd. Opiera się to na założeniu, że każdy ma w domu telewizor lub komputer i radio, non-stop oglądając reżimowe śmieci z Piotrami Kraśko, czy innymi Schymallami.

Donaldo jest temu raczej niechętny (w końcu, nie każdy jeszcze dojrzał na tyle, aby pojąć światłą ideę sprawiedliwości społecznej), więc nie wiadomo, czy zwycięży mniejszy, czy większy zamordyzm. Gorąco kibicujemy sprawie Mniejszego Zła, powracając do osoby Bartłomieja Ar.

Nowy wygrzewacz stołka charakterologicznie jest bardzo podobny do poprzedniczki – emotywny, impulsywny, człowiek czynu, bez absolutnie żadnego kręgosłupa moralnego i politycznego – za to z pewnym doświadczeniem jako państwowy doktorzyna. To jego jedyny plus, bo Ewuńcia Ka nie miała żadnych kwalifikacji, kiedy ryży tatuś sadzał ją na stołku – była po prostu jego pupilką, i dostała nagrodę za wierne lata służby.

Tego typu człowieki posiadają najbardziej ulubiony przez Płemieła wzorzec osobowy – 100% lojalności i czystej ambicji, spełnienie marzeń kierownika-biurokraty, a także… Pracowitość.

Panbuczek Kopaczowej i Arlukovicha specjalnymi talentami w zakresie politologii raczej nie obdarzył, toteż niedociągnięcia zawodowe muszą nadrabiać jak wszyscy słabsi uczniowie – ucząc się i wkuwając na potęgę, co w pracy przekłada się na zapierdalanie na okrągło. Pod tym względem Bartuś, nasz nowy tytan pracy, przerasta nawet imienniczkę pierwszej matki – widzieliście kiedy, żeby jaki współpachołek reżimu, i do tego szanowany socyalista, pisał ustawy po nocach?

Nowy naczelny pediatra Rzeczypospolitej Kolorowych Sińców ma również coś, co nawet z polityka od dupy strony zrobi prawdziwego oratora – charyzmę. Kiedy mówi, wydaje się szczerzy i autentyczny, jakby naprawdę wierzył w to, że jego słowo znaczy więcej niż obowiązujące prawo. Że zabieranie ludzi pieniędzy na leczenie, a późniejsze odmawianie im kuracji jest moralnie usankcjonowane.

Reasumując, pod przykrywką „sprawiedliwości społecznej”, „dobra społeczeństwa”, „racji stanu”, czy też „troski o najsłabszych i najbiedniejszych” państwo prowadzi dochodowy interes zwany Publiczną Służbą Zdrowia. Publiczną tylko z nazwy, służbą przypominającą panów na włościach i zdrowiem, którego jakoś zazwyczaj nikomu nie udaje się odzyskać.

Płacicie za full-servis, macie połowę pakietu Mini.

JA: „Faszyzm – to nie oddziały SA lub „Czarnych Koszul” maszerujące ulicami. Faszyzm – to urzędnicy w zarękawkach, dyrygujący tym, co ma robić kapitalista w „swojej” fabryce, ojciec ze „swoim” dzieckiem – a czasem: ilu Żydów (albo anty-semitów) posłać do Oświęcimia”

PRZYPADKOWY KLIENT: Dokładnie, faszyzm to odgórny dyktat biurw, a nie tylko pomieszanie narodowego korporacjonizmu z syndykalizmem.

JA: Antifa… Nie walczy z faszyzmem. Nie rozumie, że faszyści siedzą sobie kulturalnie w garniturkach, na wysokich brukselskich i warszawskich stołkach, kiedy oni tłuką niewinnych nazioli z wózkami i biało-czerwonymi flagami. Zresztą, obiera kurs dokładnie przeciwny – w stronę przymusowej równości, lewackiego zamordyzmu i uzurpowania sobie prawa do tego, co robić z obywatelskimi pieniążkami.

ANTI-ANTIFA: Cytat „guru” i Twój komentarz są tak bezwartościowe, że nikt normalny nie wchodziłby z Tobą w polemikę. Ale z okazji nowego roku, odpowiem – RAZ – i limit na dyskusję z miłośnikami Korwina w 2012 zostaje wyczerpany.
Powiadam:
w przeciwieńs…twie do Ciebie potrafię rozróżnić więcej kolorów niż czarny i biały. I z tego powodu czym innym jest dla mnie walka z naziolami z pod znaku ONR, NOP, klubów piłkarskich itd., a czym innym sprzeciw wobec biurokracji w strukturach UE (co, nawiasem mówiąc, nie ma z antifą nic wspólnego). Co z tego, że w sposobie zarządzania UE są elementy podobne do III Rzeszy, czy Włoch Mussoliniego? Czy to, że i koń robi kupę i Ty też, daje mi prawo do nazwania Cię koniem? Dresiarska logika.
Przymusowa równość? Tak, jestem za równością.
Lewacki Zamordyzm? Nie wiem, co to jest. Chodzi Ci o to, że lejemy po łbach hajlujących idiotów?
Uzurpowanie (…)? Coś Ci się pomieszało. Nie wiem, co sprzeciw wobec miłośników Hitlera ma wspólnego z podatkiem progresywnym…
A co do słynnych wózków…Jebie mnie, czy naziol wziął ze sobą na manifestację wózek, żonę, dzieci, czy cokolwiek innego. Co to zmienia? Czy jak podczas hajlowania wyciągnie flagę Polski to jest patriotą? Czy idiotą?

JA: Zazwyczaj nie wchodzą ludzie z problemami, bo reszta ma ochotę na kulturalną debatę – NIE pałowanie, czy blokowanie innych na ulicach, tylko rozmowę i reformę. Zamykając się na Korwina i z góry traktując go jak idiotę szkodzisz tylko samemu… sobie, bo ja słucham nawet szkodników pokroju Millera, Oleksego, czy Nowickiej – a nuż coś ciekawego powiedzą, może się trafi perła w kupie gnoju, jaskółka wśród zimy kłamstw.

Walczysz z wiatrakami – nazioli jest w kraju kilka tysięcy (szacując już ze sporym nadmiarem), a prawdziwym problem jest właśnie ta kasta brukselsko-warszawsko-berlińska, która przepisami, normami i progresywnymi podatkami niszczy gospodarkę – a więc nawet twój, konkretny portfel. Faszyści nie chodzą po ulicach, tylko siedzą w ministerstwach i biurach – tworząc ustrój coraz bardziej podobny do III Rzeszy, mianując kolejnych fuhrerów i dyktując niezależnym państwom, jak mają prowadzić politykę.

BTW, porównanie do rzyci. Nie ma równości – można mieć tylko ustrój, w którym każdy jest pozostawiony samemu sobie, i ile sobie wypracuje, tyle będzie miał. Nie wprowadzisz tego drogą urzędową, wydając bulle i wielkopańskie edykty, przyduszając ludzi butem i obdzierając ich z dochodów. Były już takie Marxy i Engelsy, które próbowały, ale niespecjalnie im wyszło, bo ich ideologia zabiła 60 mln ludzi.

Uzurpowanie to odrębna kwestia, niezwiązana z Hitlerem. Tylko JKM musi za każdym razem pierdolić o tym samym, jakby mu brakowało argumentów. Podatek progresywny już z nazwy jest sprzeczny z ukochaną przez ciebie Równością, ponieważ RÓŻNICUJE ludzi ze względu na dochody – a skoro wszyscy są równi, to dlaczego bogaty ma płacić więcej? Jeszcze kij z tym, że to niesprawiedliwe, gdyby to działało – ale jeśli ohydny kapitalista musi więcej płacić, to podwyższa ceny, żeby więcej zarobić – i obcina pensje pracownikom. Tracą więc wszyscy.

Byłem na Marszu. Nie będę opowiadał o tym, jak fajnie się śpiewało Rotę, czy Mazurka, bo i tak cię to nie ruszy. Będziesz dalej twierdził, że 90 tys. ludzi przyszło sobie pohajlować, pomodlić się do krzyża celtyckiego i założyć czarne koszule pod pomnikiem Dmowskiego.
Widziałem bardzo piękną rzecz – że ludzie z całego kraju potrafili się zebrać, ruszyć dupska i pokazać, że na manifestacjach można zachowywać się z klasą.

Szkoda, że nie każdemu to wychodzi.

Cum back soon, towarzysze! [jak tylko Wielkie, Świątobliwe DNS pozwoli...]